ขั้นที่ 2: จากศูนย์... กลายเป็นรายการเพลงพร้อมเล่นในไม่กี่สัปดาห์

หลังจากที่ผมใช้เวลาหาเพลงที่เหมาะกับการเล่นในโรงพยาบาลได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปก็คือ...

การเรียนรู้เพลงพวกนั้นจริง ๆ นั่นแหละ

ตอนนั้นเหลือเวลาอีกแค่ 3 สัปดาห์ก่อนเปิดเทอม และผมก็อยากไปเล่นให้ทันสักครั้งก่อนที่โรงเรียนจะเริ่ม ผมเลยต้องหาวิธีที่จะซ้อมให้ได้มากที่สุด โดยยังคงความแม่นยำในการเล่นไว้ด้วย

ผมเลยตั้งเป้าให้ตัวเองว่า:

3 สัปดาห์ 10 เพลง

ใช่ครับ ฟังดูบ้า ๆ หน่อย ยิ่งบางเพลงก็ไม่ได้ง่ายเลยด้วยซ้ำ

แต่พอผมตัดสินใจแล้วว่าจะเอาจริง ผมก็ต้องหาวิธีให้มันเป็นไปได้ให้ได้

และสุดท้าย... ผมก็ทำได้จริง ๆ ด้วย!

นี่คือขั้นตอนที่ผมใช้เพื่อเปลี่ยนเป้าหมายที่ดูเป็นไปไม่ได้ ให้กลายเป็นความจริง:

ขั้นตอนที่ 1: บริหารเวลา + เปลี่ยนมุมมอง

เรียนรู้ 10 เพลงใน 3 สัปดาห์ ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เลยครับ ผมรู้ว่า ถ้าโถมทุกเพลงใส่ตัวเองภายในวันเดียว มันต้องพังแน่ ๆ ผมเลยเลือกที่จะแบ่งเป้าหมายออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ที่สมเหตุสมผลมากกว่า แทนที่จะคิดว่า “ต้องซ้อม 10 เพลงให้ได้” ผมเปลี่ยนมาคิดว่า “ขอแค่โฟกัสที่ 3 เพลงต่อสัปดาห์ก็พอ”

โชคดีว่าช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ผมเลยมีเวลาค่อนข้างเยอะ ทำให้เป้าหมายที่ดูใหญ่มากตอนแรก กลายเป็นอะไรที่จับต้องได้มากขึ้นเยอะเลยครับ

ขั้นตอนที่ 2: วางตารางฝึกในแต่ละวันให้สม่ำเสมอ

พอเป้าหมายดูไม่น่ากลัวแล้ว ทีนี้ก็ถึงเวลา “ลงมือทำ” จริง ๆ แล้วล่ะ

ไม่ใช่แบบซ้อมทีเดียว 5 ชั่วโมง แล้ววันต่อมาเล่นแค่ 5 นาที แบบนั้นไม่ได้ผลแน่ ๆ

ผมรู้ว่า การฝึกแบบคงที่ทุกวัน ถึงจะใช้เวลาน้อย แต่จะช่วยให้จำได้ดีขึ้น และไม่เครียดเกินไป

ผมเลยตั้งกฎกับตัวเองว่า

วันละอย่างน้อย 30 นาที

เพราะตอนนั้นทั้งวันแทบไม่มีอะไรต้องทำอยู่แล้ว เลยไม่ยากเกินไปที่จะทำตามนี้ได้ บางวันผมเล่นไปเรื่อย ๆ จนเกินชั่วโมงแบบไม่รู้ตัวเลย ส่วนบางวันก็แค่พอครบ 30 นาทีแล้วก็พอ

แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ “ผมมาซ้อมทุกวัน” ถึงแม้วันไหนจะไม่รู้สึกอยากเล่นเลยก็ตาม

และถึงแม้จะดูเหมือนเล็กน้อยในแต่ละวัน แต่มันสะสมกลายเป็นผลลัพธ์ที่น่าทึ่งเกินคาดเลยครับ

แต่ผมก็ได้เรียนรู้อีกว่า แค่ “ซ้อมทุกวัน” ยังไม่พอ ถ้าซ้อมแบบไม่คิด มันก็ไม่ค่อยช่วยอะไร

คือผมสังเกตว่าถ้าเล่นเพลงวนไปเรื่อย ๆ หวังว่าจะเก่งขึ้นเอง มันไม่เวิร์ค

สิ่งที่ผมทำคือ แบ่งเพลงออกเป็นท่อน ๆ แล้วดูว่า

ท่อนไหนเรามั่นใจ กับ ท่อนไหนที่ยังต้องฝึกอีกเยอะ

จากนั้นก็ตั้งใจซ้อมเฉพาะส่วนที่เรายังไม่แม่น บางวันผมเล่นแค่ 4–5 ห้องของเพลงเท่านั้นเองทั้งวัน

นี่คือภาพตัวอย่างโน้ตที่ผมเขียนโน้ตไว้เอง ว่าส่วนไหนที่ต้องเน้นเป็นพิเศษ:

สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ พอเราค่อย ๆ แก้ส่วนเล็ก ๆ ที่พลาด เพลงทั้งเพลงก็ดูดีขึ้นมาทันทีแบบที่การซ้อมวนทั้งเพลงไม่เคยให้ได้เลยครับ

ขั้นตอนที่ 3: ความรู้สึกสำคัญกว่าความแม่นยำ

เล่นให้เป๊ะคือเรื่องหนึ่ง แต่เล่นให้ “รู้สึก” ได้ มันคืออีกเรื่องเลยครับ

บางครั้งเราจะโฟกัสแค่โน้ตถูก จังหวะเป๊ะ จนลืมใส่อารมณ์ไป แต่สิ่งที่ทำให้คนเล่นเปียโนเก่ง ๆ แตกต่างจากคนที่เล่นแล้วตราตรึงใจ คือความรู้สึกที่ถ่ายทอดออกมา ไม่ใช่แค่ความแม่นยำ

สำหรับผม มันคือการ “ฟัง” ไม่ใช่แค่ฟังเพลงนะครับ แต่คือฟังตัวเองด้วย

ผมชอบถามตัวเองว่า

“ตอนนี้เรารู้สึกยังไงกับเพลงนี้?”

“เราอยากให้คนฟังรู้สึกอะไรจากการเล่นของเรา?”

คำถามแบบนี้ช่วยให้ผมเปลี่ยนจากการแค่พยายามเล่นให้ไม่พลาด เป็นการเล่นเพื่อสื่อสารบางอย่างจริง ๆ

นี่คือภาพตัวอย่างที่ผมเขียนโน้ตเกี่ยวกับอารมณ์หรือโทนของเพลงไว้:

ผมเคยบอกไว้ในโพสต์ก่อนหน้านี้ว่า ดนตรีมันไม่ใช่แค่เสียงที่วิ่งผ่านอากาศ แต่มันคือภาษาที่ไม่ต้องใช้คำพูด และนั่นแหละครับ คือความงดงามของมันจริง ๆ

หวังว่าเรื่องราวนี้จะช่วยให้คุณได้ไอเดีย หรือแรงบันดาลใจ ในการจัดการเวลาจำกัด และทำให้เป้าหมายการเล่นเพลงของคุณเป็นจริงได้เหมือนกันครับ

ในโพสต์ถัดไป ผมจะมาเล่าว่า

ผมติดต่อเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลเพื่อขอไปเล่นเปียโนได้ยังไง และคุณก็ทำได้เหมือนกัน

แล้วเจอกันครับ :)

– Team